اطلاعات تفلیس
کشور گرجستان
دین مسیحی
جمعیت 1118000
زبان رسمی گرجی
آب و هوا چهار فصل
میانگین دما 14
سطح قیمت -

تفلیس، پایتخت تاریخی و باشکوه گرجستان است که در دو طرف رود کُر وسعت یافته و از سه طرف با کوه هایی احاطه شده است. افسانه ها یک صدا در مورد تفلیس داستانی را روایت می کنند: در اوایل قرن پنج، شاه واختانگ اول در میان جنگلی انبوه و سر به فلک کشیده به همراه شاهین خود مشغول شکار بود. شاهین قرقاولی را دید و چندین بار به او حمله کرد. پس از چندی هر دو پرنده سقوط کردند. همراهان پادشاه به دنبال شاهین سلطنتی رفتند و پرندگان را در چشمه های آب داغ کوهستان یافتند که هر دو جان خود را از دست داده بودند. پادشاه تحت تاثیر چشمه های آب گرم و بخار آن ها قرار گرفت، به گونه ای که دستور داد درختان جنگل را قطع کند و در این مکان شهری بنا کند و بدین گونه شهر تفلیس پا به عرصه زندگی گذاشت.

 

 

درباره تفلیس

طبق نوشته های مینورسکی در سال 1783 میلادی و بعد از دوران سلطنت ایراکلی و تیموراز، شهر زیبای تفلیس دارای شصت و یک هزار سکنه در چهار هزار خانه بوده، اما با حمله آقامحمد خان قاجار به گرجستان در سال 1795 میلادی، تعداد سکنه این شهر تاریخی به سی و پنج هزار تن کاهش یافته که در سه هزار خانه زندگی می کرده اند. البته، در سرشماری بعدی شهر تفلیس با افزایش جمعیت بسیاری مواجه شده و در سرشماری سال 1922 میلادی پایتخت گرجستان دارای دویست و سی و سه هزار و نهصد و پنجاه و هشت تن مقیم بوده که از این میان 3984 نفر ایرانی، 2457 نفر آلمانی، 3255 نفر ترک آذری، 9768 نفر یهودی، 38612 نفر روسی و 85309 نفر ارمنی بوده اند که در کنار 80844 نفر گرجی زندگی می کرده اند. از شهر تفلیس در سفرنامه ها و کتاب های تاریخ بسیار یاد شده است. اصطخری درباره شهر تفلیس در قرن چهارم می نویسد که اهمیت تفلیس از باب الابواب کمتر است، اما شهری بوده پر از نعمت و میوه با رونقی بسیار در کشاورزی. اصطخری چنین ادامه می دهد که شهر تفلیس گرجستان دارای گرمابه هایی است که نیاز به آتش ندارند و مانند گرمابه های طبریه گرم هستند. از آب خوش رود کر نیز بسیار تمجید کرد. احمد بن اسحاق یعقوبی در کتاب تفلیس در گذر تاریخ این شهر را منطقه ای دانسته که سی فرسخ با قالیقا فاصله دارد. وی که این مطالب را در قرن سوم نگاشت، می گوید رودخانه بزرگ از قالیقا سرچشمه می گیرد. اطلاعات کاملتری درباره شهر زیبای تفلیس، ابن حوقل در قرن چهارم میلادی بیان کرده است. ابن حوقل تفلیس گرجستان را دارای دو حصار گلی و سه دروازه دانسته که به وسعت باب الابواب نمی رسد. وی شهر زیبای تفلیس را مکانی خوانده که با داشتن مسجد جامع، مکانی است «فراخ نعمت و استوار و پر برکت و ارزان کالا» و در ادامه آن را نسبت به سایر بلاد مشابه، برتر خواند. وی از آسیاب های بادی تفلیس در کنار حمام های همیشه گرمش تمجید فراوان نموده و گفته است که این آسیاب ها همانند آسیاب های موصل و ارقه، گندم آرد می کنند. نگارنده بسیار بر دائر بودن شعائر اسلامی و بلند بودن بانگ اذان از مساجد تفلیس یاد کرده و آن را ستوده است. نویسنده کتاب حدود العالم نیز دو باروی بزرگ شهر زیبای تفلیس گرجستان را « ثغر می داند بر روی کافران» و ابودلف نیز از دیوار عظیم دور شهر در کنار حمام های همیشه گرمش در قرن چهارم بسیار یاد کرد. از افراد مشهور دیگری که از تفلیس عبور کرده و درباره وفور نعمت و رود کر و دیوار و باروی شهر نوشته اند، می توان به نام هایی چون خاقانی شروانی، مارکوپولو، ابوالفدا، حمدالله مستوفی، حاجی خلیفه اشاره کرد. در این میان، اولیا چلبی شرح نسبتا کاملتری از وضعیت تفلیس گرجستان ارائه داده و نوشته است که بخش بزرگتری از شهر تفلیس در ساحل سمت راست رود کر قرار دارد. چلبی این گونه نگاشته است که تفلیس دارای پادگانی با سه هزار سرباز بوده و هفتاد برج داشته است. در ارگ بدون خندق تفلیس، ششصد خانه قرار داشت و در ارگ کوچکتر سیصد خانه. همه این تواریخ و اسناد حاکی از فزونی و برکت در طبیعت تفلیس و اهمیت پایتخت گرجستان در تمام ادوار تاریخ بوده و حکایت در این مورد بسیار است. اولین شخص اروپایی که وارد پایتخت گرجستان کنونی شده و از آن نوشته است، کسی نیست جز جهانگرد مشهور فرانسوی، شاردن. او که در سال 1673 میلادی قدم بر تفلیس گذاشت، آن را یکی از زیباترین شهرهای ایران خواند و نوشت که شهر تفلیس در دامنه کوهی قرار دارد که رود کر در شرق آن جاری است. دور شهر را با قلعه و دیواری محکم حفاظت کرده اند و قلعه بزرگی در دامنه کوهی در جنوب قرار دارد که محل سکونت سپاهیان ایرانی الاصل و رعایاست. او از چهارده کلیسا نام برده که شش تای آن ها متعلق به گرجستانی ها و باقی مخصوص ارامنه بود. نکته جالبی که شاردن بیان کرده است، ممانعت گرجستانی ها از ساخت مسجد بود. با اینکه شهر در دست مسلمانان ایرانی بوده، اما به زور اسلحه اجازه ساخت مسجد داده نشده است. شادرن اقدام به تنظیم یک اطلس از وضعیت جاهای دیدنی تفلیس نیز نموده که در آن نوزده اثر تاریخی نشانه گذاری شده اند. در دوران حکومت صفویان از قلعه تفلیس که محل استحکامات نظامی آن هم بوده، پلی به ولایت گرجستان وجود داشته است.

 

 

ناصرالدین شاه در تفلیس

ناصرالدین شاه قاجار، هنگام بازگشت از سفر اروپای خود به سال 1290 برای مدت کوتاهی در شهر تفلیس اقامت داشت. این پادشاه دست به قلم، درباره سفر به تفلیس نوشته است که شهر جدید که محله حاکم نشین بوده، در شمال رود کر قرار دارد و شهر قدیم تفلیس در جنوب. وی چنین نگاشته است که روی تپه می توان آثار قلعه قدیم سلاطین گرجستانی را مشاهده نمود. او که در آن زمان جمعیت تفلیس را پنجاه هزار تن ذکر می کند، گفته است تا پنجاه سال قبل تر، تفلیس بسیار محقر و کثیف بوده و در همین سال های جدید، صاحب عمارت و مکتب خانه شده است. در همان سال ها، محمد حسن خان اعتماد السلطنه نیز درباره شهر زیبای تفلیس گرجستان نوشته که شهر بر دو بخش جدید و قدیم است. شهر قدیم دارای کوچه های تنگ و کثیف و پر پیچ و خم و شهر جدید نظیف و راست و صاف و وسیع هست. عرض هر کوچه شهر جدید را شصت قدم تخمین زده و این بخش تفلیس را دارای دو مسجد، بیمارستان و هفت کاروانسرا خوانده است. او جمعیت شهر را که ترکیبی از نژادهای مختلف بوده، شصت و پنج هزار نفر ثبت کرده و گفته است در پادگان های تفلیس همواره ده هزار سرباز آماده وجود دارند. او از عدالت خانه بزرگ، ضراب خانه و جبا خانه تفلیس نیز یاد کرده است. میرزا سراج الدین عبدالرئوف نیز در سال 1900 میلادی و در زمان سفر به تفلیس بسیار از باغ ها، آب و هوا و طبیعت زیبای تفلیس نوشته و باغ مجتهد را بسیار زیبا توصیف کرده است.

 

تورهای گرجستان ما را با بهترین قیمت در اینجا ببینید